Collectief met een eigen signatuur

Onze liberale samenleving komt steeds meer onder druk te staan. Ter rechterzijde stoomt het populisme op; een beweging met een voorkeur voor een sterke leider tegen dat softe gedoe. Ter linkerzijde zie je de aloude wens van mensen opkomen om te zorgen voor zwakkeren; hoe zwakker en kwetsbaarder hoe meer links Nederland zich op hen stort.  ‘Leve soft’ tegenover ‘weg met soft’. Het liberalisme als slachtoffer van botsende extremen.

 

De afgelopen week was weer een ketting van gebeurtenissen tussen beide uitersten. Zo las ik vorige week een buitengewoon aardig artikeltje waarin aan de hand van ‘Zie ginds komt de stoomboot’ de draak werd gestoken met ‘politiek correct’-Nederland. Zo ongeveer alles in dit algemeen bekende lied – waar nog nooit iemand aanstoot aan heeft genomen – blijkt wel kwetsend te kunnen opgevat. Alleen al het eerste woord ‘zie’ is kwetsend voor onze blinde medemens. Hoe onzinnig het ook mag lijken; in ‘politiek correct’-Nederland is dit steeds meer de norm. ‘Rekening houden met een ander’ is dan niet meer dat je luistert naar de zorgen van een ander, maar dat je gaat bedenken waar die ander best wel eens zorgen over zou kunnen hebben en dit als waarheid presenteren. Er is altijd wel iemand, die zich voelt aangesproken en dan heb je ‘dus’ een maatschappelijk thema.

  

Het is artikeltje was ook defensief. Je leest dat de schrijver de discussie eigenlijk helemaal niet wil voeren; hij (of zij, of ‘het’ – je weet het niet meer tegenwoordig) wil eigenlijk dat we praten over dingen die er zijn en niet over dingen die we elkaar aanpraten.

  

Zo heel anders was de actie van Groen Links in Amsterdam. De slogan ‘I Amsterdam’ moet worden weggehaald. We zijn een collectieve samenleving (in Amsterdam) en ‘ik’ is dus taboe. Als je niet helder nadenkt zou je net als bij het artikeltje over de stoomboot beginnen te lachen en denken dat het grappig bedoeld is. Groen Links is echter niet grappig. Ze zijn in de aanval. Alles wat ze doen is bloedserieus, want ze zijn tot op het bot overtuigd van hun gelijk. Het individu is uit; het collectivisme is in. Weg dus met ‘ik’ ook al staat ‘I Amsterdam’ daar helemaal niet voor en zijn Amsterdammers wel ongeveer de allerlaatsten in de wereld, die je in een collectiviteit kunt duwen.

  

Beide stromingen kwamen elkaar deze week tegen in de rechtszaal. De overgrote meerderheid van Nederland met ontblote borst op het schavot van een versperde snelweg; links Nederland vertegenwoordig door gesubsidieerde zwakkeren, die betaald worden door hardwerkende Nederlanders om te verklaren dat ze zich miskend voelen. En waar links Nederland illegale krakers een verblijfsvergunning gunt wordt de oprechte Nederlander verweten dat ze arme, zwakkere actievoerders beknotten in hun recht.

  

Als je zwakkeren wilt helpen betekent dat echter niet dat je ruggengraat van de samenleving moet proberen te verzwakken. Je kunt ook proberen om goed te kijken hoe het gros van de Nederlanders er in slaagt om op eigen benen te staan en de zwakkeren voor te houden dat zij dat ook kunnen doen. Ik ben voor dat soort van collectivisme; het collectivisme van de werkende mens. Samen de schouders er onder. Dan nodigen we Jesse, Lilian, Marianne en Lodewijk uit om lid te worden van de VVD; dan gaan we allemaal voor de letters ‘I Amsterdam’ bij het Rijksmuseum staan en juichen en klappen voor onze Mark, die daar een toespraak houdt. Drankje er bij, bitterbal, beetje humor, gezellig. Super.

  

En dat soort collectivisme wil links Nederland dan weer niet. Ze willen wel collectief zijn, maar dan met een eigen signatuur.

  

Met vriendelijke groeten,

  

Peter Lamberts