Het trekken van de strontkar

 

Het ideale pad van iedere politicus is om een standpunt te ontwikkelen, aanhangers om steun te vragen en vervolgens dat standpunt om te zetten in beleid. In de praktijk zijn er vele drempels en blokkades waardoor deze eenvoud uit zicht raakt. Dit kan er zelfs toe leiden dat iemand een beleid helpt uit te voeren waar hij helemaal niet voor is. Je kunt dit vergelijken met voorttrekken van een strontkar.

 

In de politiek komt het voor, maar wat ze in Groot-Brittannië voor elkaar krijgen met de Brexit slaat alles. Voer voor politicologen, zoals ik. Mag ik u meenemen in de volkomen onlogica in de handelingen van zowel May als Corbyn.

 

Brexit: het neerzetten van de strontkar

Het begint bij het referendum van de Brexit. Veel burgers en politici pleiten hier voor de Brexit en weten een meerderheid te verwerven. In Nederland gebeurde dit ook met het OekraIne-referendum, maar toen kregen de initiatiefnemers niet de gelegenheid om de rol van minister-president over te nemen. In Groot-Brittannië kon dit wel. Premier Cameron trad terug en het was volkomen logisch geweest als Brexiteer Boris Johnson de zegekar van zijn inspanningen was gaan trekken. Nu trok hij zich terug op zijn landhuis en liet niets van zich horen. Daarmee kwam het initiatief bij meerdere politici uit het Remain-kamp waar May als overwinnaar uit kwam. Zo werd de zegekar van Johnson een strontkar voor May.

 

De spagaat van May

Nu had May zich nog kunnen redden door de 52-48 uitslag van Brezit te vertalen in een oplossing waar beide kampen wat in konden vinden. In Nederland heeft Mark Rutte het Oekraïne-referendum op die manier afgewikkeld. In Groot-Brittannië zijn ze niet gewend aan polderen en voelde May zich genoodzaakt om de stem van de meerderheid uit te voeren zonder rekening te houden met de minderheid. Ook het parlement – waar ongeveer 75% tegen de Brexit stemde – deed dit en achtte zich vrijwel unaniem verplicht om de Brexit in haar armen te sluiten. Sterker: ook de Britse kiezer lijkt zich moreel gedwongen te voelen om de Brexit te steunen, want tijdens de laatste tussentijdse verkiezingen werden de enige voorstanders van aansluiting bij de EU – de Liberaal Democraten – massaal weggestemd.

 

Het resultaat van een strontkar stinkt en zo kan het niet anders dan dat May met haar Checkers-akkoord weinig enthousiasme losmaakt. Daarnaast is het ook niet verrassend dat niemand het trekken van de strontkar van haar wil overnemen; ook nu proberen de harde Brexiteers wel om May af te zetten, maar presenteren ze niet een alternatief uit hun midden. Tegelijkertijd wil geen enkele conservatief, dat Corbyn de strontkar mag gaan trekken. Zo krijg je de bizarre wending, dat het voorstel van May met overgrote meerderheid wordt verworpen, maar dat May wel mag blijven. Alleen door de vergelijking met de strontkar valt deze houding te begrijpen. Blijft de vraag waarom May niet gewoon de eer aan zichzelf houdt en vertrekt.

 

De spagaat van Corbyn

Misschien ligt het antwoord in de algemene angst voor de ambitie van de enige Brit, die dolgraag het trekken van de strontkar wil overnemen van May: Labourleider Jeremy Corbyn. Corbyn is een oprechte communist, die door ruzies tussen de echte Labour-leiders als een soort tussenpaus min of meer per ongeluk Labour-leider werd. Niemand wilde hem echt, maar hij leek het makkelijkste te vervangen als de interne perikelen waren opgelost. De fanatieke aanhang van Corbyn werd echter snel lid van Labour en koos hem tot twee keer toe bij een ledenreferendum. Zo zijn zowel de Conservatives van May als de meeste parlementsleden van Labour doodsbang dat Corbyn het voor het zeggen krijgt. En toch zit hij er.

 

Corbyn weet ook dat zijn positie afhangt van een groep leden, die absoluut niet representatief is voor de Labour-kiezer. Corbyn trekt dus zijn eigen strontkar om door te kunnen gaan in ‘his finest hour’ en wellicht premier van Groot-Brittannië te worden. Zo wil 75% van Labour een tweede referendum, maar dan stemmen de Britten wellicht voor Remain. Corbyn houdt dit tegen. Hij wil uit de EU, maar niet om zo betere handelsverdragen te kunnen sluiten, maar om bedrijven te nationaliseren en een grote subsidiestroom te kunnen ontwikkelen. Zodra hij dit echter hardop zegt dan stort de Labour neer in de peilingen en verdwijnt zijn uitzicht op de positie van May. Zo trekt hij de ene strontkar om bij die andere strontkar te kunnen komen. Zonder strontkar wordt hij meteen weer de totaal onbekende man, die hij zijn hele leven is geweest. Dat is voor een politicus veel erger dan het trekken van een strontkar.

 

Met liberale groeten,

 

Peter Lamberts